هشدار درباره رواج «ازدواج سفید» در ایران

وب‌سایت «الف» با انتقاد از آنچه گسترش پدیده «ازدواج سفید» در جمهوری اسلامی نامیده٬ هشدار داده در ایران نیز تا چند سال آینده مثل کانادا ۷۰ درصد کودکان «نامشروع» خواهند بود.

متن کامل این یادداشت با عنوان «پیراهن‌های خود را دربیاورید»:
وقتی پتروس فداکار انگشتش را داخل سوراخ سد کرد، خیلی از مردم در خانه‌های نرم و گرم به خواب خرگوشی رفته بودند. اصلا کسی فکرش را هم نمی‌کرد سوراخی در سد شکل گرفته است. شاید آنقدر سوراخ‌های دیگر در زندگی مردم وجود داشت که اصلا به آن سوراخ فکر نمی‌کردند. اما اگر آن شب انگشت پسرک نبود، صبح فردا تمام سوراخ‌ها فراموش می‌شدند. یعنی همه مجبور بودند به آوارگی و بی‌خانمانی بعد از سیل فکر کنند. مجبور بودند!

مسائل اجتماعی هم مثل‌‌ همان سوراخ سد است. اوایلش زیاد مهم نیست. بعضی‌ها اصلا به آن توجه نمی‌کنند. خیلی‌ها آنقدر مشکلات دیگر پیش رویشان است که وقت فکر کردن به این چیزهای پیش پا افتاده را ندارند! عده‌ای هم استغفرالله بلندی می‌گویند و چشم‌هایشان را می‌بندند تا به گناه نیفتند. سنت طلب‌ها می‌گویند: عجب دور و زمانه‌ای شده! و تجددگرا‌ها با لبخند یادآور می‌شوند که: ما هم باید به جرگهٔ کشورهای مدرن بپیوندیم!

یکم. آب را از سرچشمه باید بست
در کشور ما هم وقتی این اتفاق رخ می‌دهد همه در آن سهیم می‌شوند. «جامعه‌شناس»‌ها با خط کش‌های کوتاه و بلندشان می‌آیند تا مختصات سوراخ را رسم کنند و در قالب نظریه‌ای جدید بعد‌ها در کتاب‌ها بیاورند. بعضی از آن‌ها هم دنبال نظریات قدیمی در کتاب‌های کهنه می‌گردند تا شاید یک نظریهٔ خوب برای «سوراخ» پیدا کنند.

«روان‌شناس»‌ها منتظر واکنش‌ها می‌مانند. با دقت مردم را بررسی می‌کنند تا میزان استرس، اضطراب و واکنش‌های ناخودآگاه آن‌ها را بسنجند. «رسانه»‌ها دوربین به دست همه جا حاضر می‌شوند تا از وقوع فاجعه فیلم برداری و یادداشت برداری کنند.

«سیاستمدار»‌ها سخنرانی‌های آتشین علیه دولت وقت و حکومت راه می‌اندازند تا در انتخابات بعدی پیروز شوند. «حقوقدان»‌ها خیلی سریع قوانینی را برای دخالت در امر «سوراخ پراکنی» و «سوراخ زنی» تهیه و تبیین می‌کنند. «فیلسوف»‌ها شکل سعادت بشری را قبل و بعد از وجود سوراخ و ارتباط آن با مابعدالطبیعه را مورد نقد قرار می‌دهند. مهندس‌ها و پزشکان نیز در این میان «از دیو و دد ملول» ند.

اما هیچکس نمی‌داند فقط باید انگشتش را بالا بیاورد و قبل از آنکه سوراخ بزرگ‌تر شود و فاجعه شکل بگیرد، در سوراخ کند. فقط باید پتروس باشی. دلت بسوزد برای مردمی که می‌خواهند غرق شوند. «قهرمان بازی» و «علم بازی» باشد برای وقت دیگر.

هرچند به این سادگی نمی‌توان با مشکلات اجتماعی پنجه در پنجه شد و مسلماً بر کسی پوشیده نیست که اینطور مسائل تک خطی و تک علتی نیستند اما آب را از سرچشمه باید بست. یعنی تا هنوز که هوا تاریک است، بیشتر مردم شهر نفهمیده‌اند، فقط یک سوراخ کوچک است، تبدیل به بحران نشده و فقط نیازمند یک انگشت است. بدون جار و جنجال و تبلیغات عریض و طویل! اینطور باید به مسائل فرهنگی و اجتماعی پرداخت. وگرنه تا بنر‌ها آماده شوند، کار از کار گذشته!

دوم. بچه‌هایی که ۷۰ درصدشان نامشروع است
این‌ها مقدمه نبود. اصل مطلب بیان شد. اما یک مسئله جدید باقی می‌ماند. به تازگی درخت ازدواجی در زندگی ما بی‌سر و صدا رشد کرده، قد کشیده و حالا در چند نقطه هم میوه داده است. «ازدواج سفید»؛ بدون عقد رسمی و شرعی و عرفی، دو نفر می‌روند زیر سقف یک خانه به عنوان زن و شوهر (نه به عنوان دوست یا مثلا هم خانه!) زندگی می‌کنند. بعضی‌هایشان در همین تهران ۵سال است زن و شوهر خاموش هستند! این سبک زندگی که در ایران بی‌سابقه است پیش از دیر شدن باید درست شود.

از فردا یک عده جستجوی خانه به خانه را شروع می‌کنند تا با این گمراهان برخورد شود و یک عده طبق معمول خود را به بی‌خیالی می‌زنند و این اتفاق را از دلایل مدرنیته می‌شمارند و آن را طبیعی می‌دانند!

مسئولان هم چندهمایش با حضور متخصصان برگزار می‌کنند و چند سخنرانی داغ از مثلا رائفی‌پور در جمع دانشجو‌ها پخش می‌شود و بعد هم تمام! و ازدواج سفید همچنان در زیر پوست شهر می‌خزد، جلو می‌رود، جوان‌ها به سمت آن کشیده می‌شوند و نتیجهٔ آن فرزندان نامشروع است. با این وضعیت شاید مجبور شویم چندسال آینده مثل کانادا که هفتاد درصد کودکانش نامشروع هستند، به فکر مشروعیت فرزندان کشور باشیم! آینده سیاهی که نتیجهٔ حتمی ازدواج سفید است.

سوم. فداکارانه برهنه شوید
باید قبل از برخورد سلبی با این نوع ازدواج به این فکر کرد که چرا جوان باید به این سو گرایش پیدا کند. مگر نه اینکه در این ازدواج دو طرف بهم متعهد و زیر یک سقف زندگی می‌کنند. مگر نه اینکه احساسات و نوع تعامل و شکل زندگی مثل همسران شرعی و رسمی است. پس دلیل فرار از ازدواج رسمی چیست؟!

باید برای حل مسئلهٔ ازدواج سفید ابتدا به این سوال پاسخ داد. بعد از آن می‌فهمیم که اگر خانواده‌ها سخت‌گیری را کنار بگذارند، جهیزیه‌های سنگین حذف شود، مراسم‌های پر زرق و برق در تالارهای آنچنانی کمتر گردد، هزینه‌های بی‌فایده‌ای مثل تزیین ماشین عروس و پخت چند نوع غذا تغییر شکل دهند، مسابقهٔ اشرافی‌گری از مُد بیفتد، وضعیت سامان می‌گیرد. جوان می‌خواهد از این تکلف‌ها فرار کند، در دام ازدواج سفید گرفتار می‌شود. خانواده‌ها آنقدر که نگران غذا خوردن بچه‌هایشان هستند، نگران کنکور و شغل آیندهٔ آن‌ها هستند، نگران ازدواج سفید هم باشند. جوان دوست دارد زندگی کند اما این سخت گیری‌های احمقانه دست و پایش را بسته است.

حالا نیاز داریم به دهقان فداکار. کسی باید برهنه شود، پیراهنش را دربیاورد، آتش بزند، رو به روی قطار بایستد، فریاد بکشد، جلوی مردم را بگیرد، از سرعتشان بکاهد، متوقفشان کند تا به کوه بدبختی‌ها برخورد نکنند. تابلوهای ورود ممنوع را نصب کنید. جلو‌تر از این کانادای ۷۰ درصد نامشروع است.

جلو‌تر از این انفجار است. جلو‌تر از این «هیچوقت نرسیدن» است. باید دهقان فداکار شویم. هرچه زود‌تر پیراهن‌هایمان را دربیاوریم. قطار دارد به کوه نزدیک می‌شود...

ارسال نظر جدید

این مورد تنها در اختیار مدیران سایت بوده و برای عموم نمایش داده نمی شود.
Image CAPTCHA

www.digarban.com (2017)